Teken de petitie. Ze gaat over het behoud van onze cultuur!

http://www.petities24.com/preservation_of_christian_holidays_in_europe

Tijd

Soms vergaat tijd sneller dan wij met woorden of daden vatten kunnen
Nog sneller dan het licht flitst dit begrip aan ons voorbij
Er wordt van hem een impressie neergeschreven of op beeld gezet
De ware toedracht is echter verloren gegaan in een enkel ogenblik ban onoplettendheid
Hij is ontembaar en overal tegelijkertijd, onmogelijk volledig te vatten
Uit deze beperkte bronnen scheppen wij onze oordelen en vooroordelen
Denkende dat zij de volle waarheid bevatten
Net als de doos van Pandora kan dit met bitterheid terugslagen

Parlement

Er wordt heel wat geraaskald
Bij het maken van regeltjes en wetten
Deze teksten die onze geesten duidelijk besmetten
Met een onrechtvaardigheidsgevoel en humeur vergald

Men spreekt van orde en verdraagzaamheid
Vanuit de hoge toren die is, het parlement
Maar men handelt zelf niet naar eigen beleid
Men gebruikt achterpoorten in het reglement

Men verschiet steeds weer dat er protesten komen
Dat de "tamme" kudde zich verzet
Ondanks alles nog op vreedzame manier

Onze wereld lijkt bestuurd door eerzamen en vromen
Vol van goede voornemens en beloften
Maar deze niet nakomen, daarin schept men net iets teveel plezier

Universum

Slachtoffer

De hypocrisie van het achter onze rug te praten
Te bekokstoven en te beramen
Te roddelen en te brouwen
Het blijft een multinationale sport
Beoefend door scrupuleuze meesters
Denkend dat ze belangrijk zijn in hun "bedrijflijke" wereld
Tot het mes de verkeerde kant opgaat
In eigen rug beland
Pas dan staat men stil
Zoekt men antwoorden op vragen
De ene keer beseft men schuld
De andere keer stigmatiseert men
Een projectie van eigen daden op een slachtoffer spiegelbeeld
Men is zelf de grootste dupe aller tijden
Gedenkt dat velen u in deze gedachte zijn voorgegaan!

Knuffel

Met een knuffel toon je het meeste je onvoorwaardelijke liefde. Dit gebaar kan je delen met iedereen ongeacht geaardheid, geloof, afkomst etc... 

Citaat

Voor geweld moet je leren haten. Voor geweldloosheid moet je leren liefhebben.

Phil Bosmans

Belgische pater en schrijver 1922 -

Feniks

Een moment van stille, droeve nagedachtenis
Doorboort keer op keer mijn weke hart
Ondergedompeld in wederkerige rouw
Probeer ik te herrijzen als de Feniks

Stralend verschijn ik, als herboren
Aan het azuren hemelfirmament
Klaar om getemd te worden
Door een waardig krijger

Ook al raken we elkaar niet aan!

Als ik nu zeg

Ik hou van je

Vind je dat dan raar

Niet omdat het "niet waar zou kunnen zijn"

Maar omdat ik je nog maar amper ken?

Zou je me gaan haten       

Of juist beminnen

Datgene dat ik zo van je verlang

Of erger nog

Me ontwijken

Hoewel je weet dat ik niet zonder je kan

Die verbondenheid

De door ons onbewust gesmede ketens

Wens ik nooit te verbreken

Ook al raken we elkaar niet aan

Dode mus

Wat kunnen woorden de wereld verbeteren
Ik stuur een brief, naar een belangrijk man
Deze antwoord dat de aangehaalde problematiek
Zijn woorden open springend van doelgerichtheid
Maar ook van ingestudeerde assertiviteit
Topprioriteit is!
Beloven me dat men hiermee begaan is
Dat men zijn uiterste best doet om dit probleem
Bij de gerechtigde instanties zal aankaarten
Is dit een prachtig voorbeeld van een dode mus?

Zelfverwijt

Een innig moment voor dat stralend beeldscherm
Ontmoette ik net een vergeten vriend?
Een uit angst verdrongen schoonheid?
Ik zou mezelf wel duizend maal kunnen verwensen.
Het vuur van de hellekrochten brandt niet zo fel
Als de tongen die mijn maagwand penetreren.
Een knagend gevoel van twijfel en zelfverwijt
Steekt steeds de kop op bij het hopen op geluk
Voor een ander en zodoende voor mezelf
Laat ons hopen dat dit mij welgekend stramien
Zich na al die jaren eens ver op de achtergrond houdt!

Dipjesdag

Je kent het ongetwijfeld
De dag waarom de gordijnen beter dichtblijven
En de lakens over je hoofd getrokken worden
Door zwaarmoedigheid en het "geen goesting" te hebben
Dat verkeerde been dat altijd als eerste uit bed wil stappen
Struikelt over die "kutdingen" die "altijd verkeerd" liggen
Je morst wat koffie op je, met veel moeite gestreken overhemd
De tandpasta blijkt op te zijn en je kan met een "stinkbek" op pad
Het regent pijpenstelen en de paraplu, die ben je natuurlijk vergeten!
Je broek nat tot aan je knieën, je humeur is weggesmolten
Als sneeuw voor de zon op deze dipjesdag!

Spiegelbeeld

Als iemand voor de spiegel staat

Zichzelf voor de "God weet hoeveelste keer"

Vol verwijten en beledigingen zichzelf de dieperik in duwt

Gedenk dan dat je zelf hetzelfde doet
Als miljarden anderen op deze "wrede" wereld
Het zijn de gebreken die ons binden
De kwaliteiten die ons scheiden
Blijf kijken in de spiegel en ga op zoek
Naar je bijzondere eigenschappen
Weet dat je niet alleen bent en toch uniek bent

Een zoektocht

Een roestvrijstalen keten verbind me met mijn lot
Het altijd blijven trekken,maakt me nog eens zot
Ik zou zo graag de richting volgen waaraan de keten vast hangt
Toch is het hier niet toegestaan, te doen waarnaar je verlangt

Er wordt niet naar geluisterd, ben ik niet slechts een kleine wesp?
Ik kan wel venijnig steken, maar diepe wonden veroorzaak ik niet
In een cirkeltje loop ik mee rond, telkens weer, onder luid protest
Men schenkt me zelfs geen aandacht, ik ben vervangbaar, is het niet?

Wanneer de dagen langer lijken te worden, en de jaren korter
Is de hoop steeds rijzende dat mijn zoektocht "iets" opbrengen zal
Een plek waar ik me thuisvoel en gewaardeerd ben om wie ik ben

De korte ochtenden en avonden stapelen zich gammel op
Ze zullen op mij neer gaan dalen, bij de minste beweging, in vrije val
Tot de dag van aangetekende zending me de vreugde schenkt, ik beken

Stilte

Die pijnlijke stilte, alsof er iets te gebeuren valt
Maar er gebeurt niets, het zwijgen blijft
Duizenden vragen moeten worden gesteld
Ze vallen in dovemansoren, ongewild
Het antwoord blijft schuldig, de vraag onbegrepen
Alsof ze als een tamme hond is achtergelaten
Vastgeketend aan een boom langs de drukke baan
Zo kan men toch onmogelijk een leven lijden
Zelfs met zijn twee lijkt het of je een eenzaat bent
Die meeloopt in een dagplanning van een groepsreis
En vica versa
Ik houd het voor bekeken
Ik moet die ondraaglijkheid doorbreken
Door een fysieke leegte achter te laten

Werken bij regen

Op een grijze dag als deze, lopend door het nat 
Dromend over zonneschijn en een heerlijk schuimend bad
Kijk ik naar mijn lotgenoten, net als ik, ploeterend in plassen
De wind, zo sterk, daar zijn we niet tegen opgewassen
Men vliegt voorbij elkander zonder een vriendelijk woord
Niet dat men de tijd hiervoor heeft, toch blijft het ongehoord
Wanneer ik aankom op mijn werk, mijn masker in de hand
Begint die lange werkdag, wij zijn er voor de klant

Ik hoop dat je gelukkig zal zijn

Het moment waarop de tranen komen

Maar waar je ze toch moet tegenhouden 

Een lach forceert, en "blij" bent voor iemand

Dat deze persoon zijn geluk gevonden heeft

Ik haat het

Het gooit mijn gevoelens door elkaar

Ik zou je willen wurgen

Je willen vasthouden, en nooit meer laten gaan

Liefdevol je potje koken

En "iets" in je eten doen

Achteraf spijt hebben van deze gedachten

Het idee te moeten leven

Met de wetenschap dat het geluk vervlogen is

Kwetst me, kwetst het idee over ons

Dat geld zulk een rol spelen kan

Tussen twee mensen en hoe ze tegen over elkaar staan

Ik hoop dat je gelukkig zal zijn

Met de keuze die je maakte

Music for a while by H. Purcell

Kracht

De sterkste wind mag me van de bodem vegen
Me de hoogste boom in jagen, en zelfs hoger
Me laten vallen met een harde smak
Ik krabbel steeds terug recht
Hoelang het ook duurt
Ik zal er staan
Sterker dan ooit tevoren!

Gisteren

Gisteren was
De dag
Waarop
Mijn hart
Stopte
Met
Slagen
!

Koffie

Met zwaar gemoed, ongeopende oogleden
strompel ik richting keuken, die zich
op nog geen meter van mijn bed bevindt
Ik zoek, al tastend, een aan-uit knop
druk hem in en wacht tot het geflikker stopt
Ondertussen kan ik, met veel moeite, wat zien
Ik plaats een grote mok onder de teut en druk
Een dunne zwarte straal loopt in de wit beklede
stenen ondergrond en een zalige geur verspreidt zich
Door de gehele ruimte, van nog geen 40 vierkante meter
Voeg melk en suiker toe en klaar
De zacht bruine substantie die mijn zintuigen prikkelt
En mij pas echt kan doen ontwaken

Eindejaar-nieuwjaar

Wanneer dat einde een nieuwe start betekend
Voor velen aanschouwd als het moment
Vol goede voornemens en gewapend met goede wil
Staan we allen in rij voor het creëren van een betere wereld
Met het verloop van de maanden, het komen van het zonlicht
Dat onze schedelpan verlicht met euforie
En gedachten dat het wel niet zo erg zal zijn
Ebt deze belofte voor een andere levensstijl langzaam weg
Tussen het zonnebanken en waxen door
Toch, wanneer de zon ons uiteindelijk in de steek laat
Om te verdwijnen achter stapelwolken die wenen
Voor alle zonden van de aardbewoners die kunnen nadenken
Wordt het lege gat in onze zielen terug zichtbaar
Donkerder als de donkerste decembernacht
Een gemis naar een betere wereld steekt de kop op
Wanneer dat einde een nieuwe start betekend
Voor velen aanschouwd als het moment
Vol goede voornemens