Een innig moment voor dat stralend beeldscherm
Ontmoette ik net een vergeten vriend?
Een uit angst verdrongen schoonheid?
Ik zou mezelf wel duizend maal kunnen verwensen.
Het vuur van de hellekrochten brandt niet zo fel
Als de tongen die mijn maagwand penetreren.
Een knagend gevoel van twijfel en zelfverwijt
Steekt steeds de kop op bij het hopen op geluk
Voor een ander en zodoende voor mezelf
Laat ons hopen dat dit mij welgekend stramien
Zich na al die jaren eens ver op de achtergrond houdt!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten