Die pijnlijke stilte, alsof er iets te gebeuren valt
Maar er gebeurt niets, het zwijgen blijft
Duizenden vragen moeten worden gesteld
Ze vallen in dovemansoren, ongewild
Het antwoord blijft schuldig, de vraag onbegrepen
Alsof ze als een tamme hond is achtergelaten
Vastgeketend aan een boom langs de drukke baan
Zo kan men toch onmogelijk een leven lijden
Zelfs met zijn twee lijkt het of je een eenzaat bent
Die meeloopt in een dagplanning van een groepsreis
En vica versa
Ik houd het voor bekeken
Ik moet die ondraaglijkheid doorbreken
Door een fysieke leegte achter te laten
Geen opmerkingen:
Een reactie posten