Een roestvrijstalen keten verbind me met mijn lot
Het altijd blijven trekken,maakt me nog eens zot
Ik zou zo graag de richting volgen waaraan de keten vast hangt
Toch is het hier niet toegestaan, te doen waarnaar je verlangt
Er wordt niet naar geluisterd, ben ik niet slechts een kleine wesp?
Ik kan wel venijnig steken, maar diepe wonden veroorzaak ik niet
In een cirkeltje loop ik mee rond, telkens weer, onder luid protest
Men schenkt me zelfs geen aandacht, ik ben vervangbaar, is het niet?
Wanneer de dagen langer lijken te worden, en de jaren korter
Is de hoop steeds rijzende dat mijn zoektocht "iets" opbrengen zal
Een plek waar ik me thuisvoel en gewaardeerd ben om wie ik ben
De korte ochtenden en avonden stapelen zich gammel op
Ze zullen op mij neer gaan dalen, bij de minste beweging, in vrije val
Tot de dag van aangetekende zending me de vreugde schenkt, ik beken
Geen opmerkingen:
Een reactie posten