Feniks

Een moment van stille, droeve nagedachtenis
Doorboort keer op keer mijn weke hart
Ondergedompeld in wederkerige rouw
Probeer ik te herrijzen als de Feniks

Stralend verschijn ik, als herboren
Aan het azuren hemelfirmament
Klaar om getemd te worden
Door een waardig krijger

Ook al raken we elkaar niet aan!

Als ik nu zeg

Ik hou van je

Vind je dat dan raar

Niet omdat het "niet waar zou kunnen zijn"

Maar omdat ik je nog maar amper ken?

Zou je me gaan haten       

Of juist beminnen

Datgene dat ik zo van je verlang

Of erger nog

Me ontwijken

Hoewel je weet dat ik niet zonder je kan

Die verbondenheid

De door ons onbewust gesmede ketens

Wens ik nooit te verbreken

Ook al raken we elkaar niet aan